“Ademwerk is niks voor mij, dacht ik”
Een paar weken geleden belde ik Martijn nadat ik slecht en verdrietig stemmend nieuws had ontvangen. Het was iets waar ik zó enorm verdrietig om zou zijn, dat alles in mij in verzet ging. Ik wilde het verdriet wel ervaren, maar ik kwam er gewoon niet bij.
Martijn opperde een ademsessie, om ruimte te maken voor het gevoel. Martijn kent mijn ervaringen met ademwerk en die waren bepaald niet positief, in groepsverband tenminste.
“We beginnen met een 1-op-1 sessie.” Ik weet niet meer precies wat hij nog meer zei maar het was voldoende voor mij om er “ja” tegen te zeggen.
Deze week was het zo ver. Een praatje, een kopje thee. En toen aan de slag. Een oefening om te focussen op jezelf: aura dicht en chakra’s open. Lichaamsoefeningen om te landen in mijn lijf. En vervolgens de ademoefeningen. Comfortabel liggend op een mat, onder een kleedje. Ik wist niet precies wat er komen ging, maar ik was er klaar voor. Want dat krijgt Martijn dus zonder moeite voor elkaar. Rust. Vertrouwen. Veiligheid.
De oefeningen kan ik me niet echt meer herinneren. Een enkel moment was ik in een soort meditatieve staat. Maar wat ik me nog wel heel goed kan herinneren is het moment dat ik “aankwam”. Toen bij wijze van spreken de laatste dam werd geslecht. En er alleen gevoel overbleef.
Het verdriet was voelbaar. Intens, maar niet overweldigend. In alle rust hoefde ik alleen maar te ervaren. Totdat ik weer “terug” kwam in de ruimte. Waar Martijn nog even rustig en geduldig op me wachtte.
Dit was een bijzonder prettige, hernieuwde kennismaking met ademwerk. En met een vaardigheid die Martijn uitstekend in de vingers heeft. En misschien is dat dus toch wel iets voor mij.